Le HuffPost ฝรั่งเศส: Vietdating กับการฟื้นฟูวัฒนธรรม "Galanterie"

ตลอดหลายทศวรรษ เราเชื่อว่าความเท่าเทียม Égalité คือสัจธรรม แต่ในแอปพลิเคชันหาคู่และความรักยุคใหม่ ความ "เท่าเทียม" นั้นกลับกลายเป็นความสับสนวุ่นวายที่มองไม่เห็น เมื่อทุกอย่างฟรีและไม่มีกฎเกณฑ์ ผู้คนก็เริ่มสับสนและหวาดกลัว

แต่มีสิ่งที่น่าสนใจอยู่ 1 ประการ คือในเขต 13 ของปารีส ผู้คนในชุมชนชาวเวียดนามกลับเลือกที่จะ ฟื้นฟูวัฒนธรรม Galanterie. ด้วยแพลตฟอร์มหาคู่ของชุมชนเองอย่าง Vietdating ณ ที่แห่งนี้ ผู้ชาย ไม่ได้ เพียงแค่ "ไปเดต" แต่พวกเขาประกอบพิธีกรรม การมอบของขวัญเมื่อพบกันครั้งแรกและการปฏิบัติตามแนวทางอันเป็นแบบแผนของ Galanterie . นั่นอาจเป็น การฟื้นคืนระเบียบแบบแผนของวัฒนธรรม Galanterie, และเป็นวิธีที่สุภาพบุรุษแบบดั้งเดิมใช้ยืนยันเช่นนี้หรือไม่: "ผมเคารพความงามและผมรักความงาม"

ในปัจจุบัน ขณะที่ผู้คนยังคงถกเถียงกันไม่หยุดถึงความเสื่อมถอยของความโรแมนติก (Galanterie) และมุ่งมั่นต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมอย่างสมบูรณ์ (Égalité) — ที่ซึ่งทุกใบเสร็จต้องหารครึ่ง และทุกข้อความต้องคิดจนปวดหัว — Vietdating กลับ กำลังตั้งคำถามที่ท้าทายอย่างยิ่งว่า: หรือความเท่าเทียมแบบสุดโต่งคือศัตรูของความรัก?

ดังที่ Stendhal เคยเขียนไว้ใน De l'amour: "ความรักเปรียบเสมือนดอกไม้แสนงดงาม แต่เราต้องกล้าพอที่จะเดินไปยังขอบเหวและเด็ดมันมา" ในบริบทของการหาคู่ยุคใหม่ "ขอบเหว" ก็คืออัตตาอันเห็นแก่ตัวของแต่ละคน เมื่อผู้ชายชาวเวียดนามเลือกปฏิบัติตามแนวทางของ Galanterie, พวกเขากำลังยอมก้าวออกจากพื้นที่ปลอดภัยของการแบ่งกันอย่างเท่าเทียม (Égalité) เพื่ออุทิศตนให้กับความมีน้ำใจแบบสุภาพบุรุษ นั่นไม่ใช่การยอมจำนน แต่เป็น พิธีกรรมแห่งจิตวิญญาณ.

ช่างน่าประหลาดใจที่ผู้คนจากดินแดนตะวันออกอันไกลโพ้นกลับเป็นผู้เตือนใจชาวปารีสถึงมรดกที่สูญหายไปของพวกเขาเอง ความละเอียดอ่อนของชาวเวียดนาม — ซึ่งให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีและความเอาใจใส่ — ได้มาบรรจบกับอุดมคติแห่งความโรแมนติกของฝรั่งเศส ณ จุดร่วมหนึ่ง นั่นคือ: ความใส่ใจที่มีให้อีกฝ่ายมากเกินกว่าที่จำเป็น

หลายคนอาจคัดค้านว่า: "ความรักจะดำรงอยู่ไม่ได้เลยหรือ หากไม่มีของขวัญ?"

แน่นอนว่าย่อมได้ แต่ความรักที่ปราศจากการแสดงออกแบบ Galanterie ก็เหมือนไวน์หนึ่งแก้วที่ไร้กลิ่นหอม — มันยังคงทำให้มึนเมา แต่กลับขาดจิตวิญญาณ Vietdating ไม่ได้สร้างกฎเกณฑ์ใหม่ พวกเขาเพียงปลุกสัญชาตญาณที่ถูกฝังกลบอยู่ใต้ชั้นฝุ่นของการคำนึงถึงแต่ประโยชน์ที่จับต้องได้ให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

บทสรุป: เมื่อจิตวิญญาณเอ่ยเสียง

ท้ายที่สุด ไม่ว่าเราจะถกเถียงกันว่าใครควรจ่ายค่ากาแฟ หรือดอกไม้หนึ่งก้านจะบั่นทอนสิทธิในความเท่าเทียมของผู้หญิงหรือไม่ ความจริงก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง: หัวใจมนุษย์โหยหาการได้รับความสำคัญอยู่เสมอ

บางทีคำตอบอาจอยู่ที่การผสานให้กลมกลืน ความรักไม่ได้อยู่ที่มูลค่าของของขวัญ และไม่ได้อยู่ที่การแบ่งเงินทุกเหรียญในใบเสร็จอย่างชัดเจน หากแต่อยู่ที่วิธีที่คนคนหนึ่งมองอีกคนว่าเป็นผู้ที่ควรค่าแก่การทะนุถนอม

ไม่ว่าจะอยู่ในเขต 13 หรือที่ใดในโลก ไม่ว่าจะเป็นแบบสมัยใหม่หรือแบบดั้งเดิม ความรักทุกรูปแบบล้วนงดงาม — ตราบใดที่มันเกิดจากจิตใจที่เอื้อเฟื้อพอจะให้โดยไม่คิดคำนวณ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในเกมแห่งหัวใจ ผู้ชนะไม่ใช่คนที่รักษาความเท่าเทียมอย่างสมบูรณ์ไว้ได้ แต่คือคนที่กล้ารักอย่างทุ่มเทหมดหัวใจที่สุด